Hoofdstukken

  Introductie
  Het Begin
  AMC
 
  Weer Thuis
  Een jaar later
  De huidige situatie
  Epiloog
  Links
   
  Foto album
 
Email
 

Opname AMC en de operatie


Donderdag 13 februari 2003.

Om 1500uur moest ik mij melden bij C5 in het AMC voor het plaatsen van het parapluutje (filtertje om nieuwe stolsels op te vangen), dat in de onderste holle ader zou worden ingebracht, via mijn lies. Dit bleef de rest van mijn leven zitten. Voordat ik vertrok nog even een mailtje naar iedereen gestuurd, om te vragen of ze wilden bidden/duimen voor mij. Ik was vrij rustig, maar ja, ik had geen keus. Het plaatsen viel wel mee. Aan zo'n parapluutje zitten weerhaakjes en zij trekken dan, omdat het goed vast moet zitten. Na plaatsing, ging ik naar de dagopvang. Ik moest 3 uur plat blijven liggen.

Vrijdag 14 februari 2003. (Valentijnsdag)

De CT Scan werd 's middags gemaakt. Je wordt dan ingespoten met contrast vloeistof via een infuus en komt in een buis te liggen van 1 meter doorsnee. Wat ik begreep, werden er fotoplakjes van je gemaakt. Een paar honderd of zoiets. Daarna weer naar de zaal. Dr. Bresser en Dr. Smit, kwamen voor een laatste gesprek voor de operatie. Vrijdag en zaterdag afscheid genomen van mijn familie en vrienden. Het was erg emotioneel.

Zaterdag 15 februari 2003.

De fysiotherapeut kwam langs, om te vertellen hoe ik kon oefenen met ademhalen na de operatie De anesthesist kwam langs om zijn verhaal te doen. De volgende dag wilde ik alleen Peter en de kinderen om me heen hebben.

Zondag 16 februari 2003.

De dag voor de operatie. Voor het bezoek werd ik naar de afdeling chirurgie (G3) gereden. Het was Cindy's verjaardag, zij werd 29 jaar. Niet echt de gezelligste plek om je verjaardag te vieren. Om 2000uur ging iedereen weg na een zeer emotioneel afscheid. Daar lag ik dan. Ik kreeg speciale zeep om mijzelf en mijn haar te wassen en één of andere neuszalf. Op een gegeven moment ben ik maar gaan douchen, want eigenlijk wilde ik, dat het zo snel mogelijk de volgende dag zou zijn. Ik kreeg medicijnen om te slapen. Ik heb wel een schietgebedje gedaan en heb in mijn dagboek aan Peter en de kinderen geschreven, dat ik van ze hield. Mocht ik dood gaan, dan lazen ze dat in ieder geval. Ook had ik thuis voor mijn naasten een brief, die Peter in de kluis had opgeborgen. Vwb mijn begrafenis, had ik ook het één en ander in de computer gezet.

Maandag 17 februari 2003.

De grote dag. In Nederland zou ik nummer 15 zijn, die deze operatie onderging. Om 0630uur werd ik gewekt. Ik kon mij nog even opfrissen, kreeg pillen en kon daarna mijn bed weer in. Van het rijden naar de verkoever kamer herinnerde ik me flarden, maar niet bewust. Van de operatie kamer, weet ik helemaal niets. (gelukkig) Ze zijn de hele dag met mij bezig geweest. Eerst koelen tot 20 graden, opereren en dan weer opwarmen. Rond 1800uur kreeg Peter te horen, dat de operatie geslaagd was. Hij en de kinderen konden naar de Intensive Care (IC) gaan. Ze werden er niet vrolijk van, zoals ik erbij lag. Allemaal slangen, apparaten, zakken voor van alles en nog wat en een tube in mijn mond voor de beademing. Zelf was ik nog buiten kennis. Voor de familie en naaste vrienden is dit een loodzware dag geweest. Ik ben echt heel dicht bij een andere wereld geweest.

Dinsdag 18 februari 2003.

Ook deze dag heb ik niet bewust meegemaakt. Peter vertelde, dat mijn handen waren vastgebonden, omdat ik onbewust probeerde de tube uit mijn mond te trekken en ook kreeg ik extra bloed.

Woensdag 19 februari 2003.

Hoorde later van Peter, dat de ademhaling nog niet goed ging. Op de IC werden elke dag foto's gemaakt van mijn longen. Mijn longen werden leeggezogen met een lang rietje. Wel even vervelend, maar daarna had je wel meer lucht.

Donderdag 20 februari 2003.

Kon zelf nog niet voldoende zuurstof tot mij nemen. Mijn hart fibrilleerde en moest worden gedefibrilleerd. Toen 's middags het bezoek kwam, waren de tube en de drains eruit. Echter 's avonds werd de tube weer geplaatst en ook weer een drain aan de zijkant van mijn borst.

Vrijdag 21 februari 2003.

Nog weinig benul van leven. Een foto heeft uitgewezen dat er vocht tussen mijn longen zat, vandaar weer de tube. 's Avonds tijdens het bezoek werd de tube verwijderd. Communiceren deden we via een kladblok, want praten kon ik nog niet. Het leken wel hiërogliefen. Op de IC was het dag en nacht vreselijk druk.

Zaterdag 22 februari 2003.

Ik was chagrijnig, misselijk en moe. Ik had die dag voor het eerst even in een stoel naast het bed gezeten. Met een soort hijskraan was ik daar in geplaatst.

Zondag 23 februari 2003.

Rond 1330uur hebben ze me naar de verkoever kamer gebracht. Daar ga je heen , na en voor een operatie, maar vanwege plaatsgebrek op IC, werd ik daar geparkeerd.

Maandag 24 februari 2003.

Om 1000uur overgeplaatst naar Medium Care. Ik was erg warrig en opstandig. 's Middags ging de sonde eruit. Vandaag een beetje off-day.

Dinsdag 25 februari 2003.

Na ruim een week, eindelijk mijn haar gewassen.

Woensdag 26 februari 2003.

Vandaag gedoucht. (wel op een stoel, maar het was heerlijk)

Donderdag 27 februari 2003.

Met de rollator mocht ik nu zelf naar het toilet lopen.

Vrijdag 28 februari 2003.

Ik heb elke nacht slecht geslapen, echt een ramp. Veel last van mijn rug/been.(hernia) Dr. Bresser is langs geweest en was zeer tevreden. Voor thuis werd nu alles geregeld. (rollator, zuurstof enz… )

Zaterdag 1 maart 2003.

Het ging langzaam wat beter, dwong mijzelf om iets te eten, al smaakte niets mij.

Zondag 2 maart 2003.

Vwb mijn been, kreeg ik steeds zwaardere pijnstillers. Op de poli werd een longfoto en ECG gemaakt. Zoals elke dag bloed geprikt. De volgende dag zou er nog een Scan en Echo gemaakt worden.

Maandag 3 maart 2003.

De Echo toonde gelukkig een duidelijke verbetering. 's Middags werd er een PerfusieScan gemaakt.

Dinsdag 4 maart 2003.

Naar huis!!!! Peter had taart gekocht voor het verplegend personeel van afdeling Chirurgie. Ook hadden we nog een gesprek met een tevreden Dr. Kloek. De druk in het hart was gezakt van 105 naar 32. Na ruim een week moest ik terugkomen bij Dr. Kloek voor wondcontrole. Op weg naar de auto zijn we nog even langs Dr. Bresser gegaan, om gedag te zeggen. Heel emotioneel was, dat ik de Hoogovens/Corus in IJmuiden weer zag. Wat had ik een geluk gehad!! Thuis hing de vlag uit. De kamer was versierd en stond vol bloemen en cadeaus. Nu thuis herstellen van de operatie en na 8 weken moesten we terugkomen bij Dr. Bresser. We hadden nog een lange weg te gaan, maar waren blij, dat ik er nog was!!!!!

 

printversie
Tekst "Opname AMC en de operatie"