Hoofdstukken

  Introductie
  Het Begin
  AMC
 
  Weer Thuis
  Een jaar later
  De huidige situatie
  Epiloog
  Links
   
  Foto album
 
Email
 

1e Bezoek AMC en de Screening


Dinsdag, 7 januari 2003.

Om 0830uur werden we binnen geroepen bij Dr. Bresser de longarts. Ik heb weer mijn verhaal gedaan. Er moest dus iets gedaan worden. Opereren. Dit was alleen mogelijk als de stolsels in de grote bloedvaten zouden zitten. Dmv een vaatonderzoek zou dit worden onderzocht. De operatie zou moeilijk zijn en ook risicovol. Het risico percentage ligt tussen de 10-15 %. Er waren het laatste half jaar 12 operaties gedaan die allen geslaagd waren, dus dat was hoopvol. (Deze operaties duurden een dag, het daadwerkelijke snijwerk een uurtje.) Ik zou aan een hart-long machine worden gelegd die de functies van deze organen zou overnemen. Vervolgens zou de lichaamstemperatuur teruggebracht worden tot 17 graden. (Op een gegeven moment moet n.l. ook de bloedcirculatie worden stilgelegd) Uiteindelijk na het snijden zou de temperatuur weer langzaam naar normaal worden teruggebracht. Vanwege de zwaarte van deze operatie werd er zeer zorgvuldig te werk gegaan. Een zeer zware screening zodat ze redelijk zeker zouden zijn van een hoog slagingspercentage. Aan de hand van de foto's gaf hij een voorzichtige schatting over de mogelijkheid tot opereren van +50%. Daar hielden we ons voorlopig stevig aan vast. Na de operatie, als deze geslaagd zou zijn, hoorde de druk in het hart op een aanvaardbaar niveau te komen en zou het hart zich in de oude staat herstellen. Na verloop van tijd zou dan ook ondersteuning van zuurstof niet meer nodig zijn.

Woensdag, 22 januari 2003.

Eindelijk naar het AMC voor onderzoeken. Ik kneep hem als een dooie dief. Om precies 0930uur werd ik binnen geroepen door een jonge verpleegkundige. Alleen in een pyjama jasje moest ik op de onderzoekstafel gaan liggen. Met een prop met zuurstok-roze spul werden mijn liezen ingesmeerd. (ontsmetting). Ik kreeg een blauwachtig celstof laken over mij heen waar een gat in werd geknipt op de hoogte van mijn lies. Een laborant, een radioloog en een professor waren bij het onderzoek aanwezig. Zij waren alle drie in steriele pakken gekleed. Ik kreeg een spuitje in mijn lies. Met een heel scherp mesje maakte hij een minuscuul sneetje waar een heel dun slangetje inging. Toen hij bezig was voelde ik op een gegeven moment dat hij op de hoogte van mijn buik zat. Het voelde echt heel raar. Zodra hij hoger kwam, in de richting van mijn longen, kreeg ik een kriebelhoest. Ik dacht: " dat heb ik weer", maar nee hoor, de Prof. zei dat deze reactie heel normaal was. Daarna werd de contrast vloeistof ingespoten en zei hij dat ik het een beetje warm kon krijgen. Dit viel erg mee, alleen een beetje in mijn gezicht en in mijn liezen. Heel gezellig was, dat ze tijdens het onderzoek, een cd van de Dire Straits draaiden. Rond 1005uur waren de foto's gemaakt. De wond werd nog 10 minuten dichtgedrukt en daarna kwam er een drukverband om mijn onderlijf. Ik was natuurlijk nieuwsgierig, tilde mijn hoofd op, maar dat mocht beslist niet. Ik moest heel stil blijven liggen. In het boekje dat ik mee naar huis had gekregen, stond dat ik 6 uur plat moest blijven liggen. Ik kreeg veel te drinken, want de contrastvloeistof moest eruit. Rond 1315uur mocht ik langzaam gaan zitten i.v.m duizeligheid. Gelukkig geen last van. 's Avonds kwam Peter (die naar huis was gegaan) met de kinderen op bezoek.

Donderdag, 23 januari 2003.

Er werd bloed geprikt en daarna mocht ik douchen. Een half uur later werd ik opgepikt voor een longfoto op de poli. (rolstoel) Een ECG werd op bed gemaakt. Na de lunch werd weer een PerfusieScan gemaakt en daarna een uitgebreide echo van mijn hart. Aan het eind van de middag kwamen Dr. Bresser (de longarts), Dr. Kloek (de chirurg), en de zaalarts met de uitslag van de onderzoeken. De kans op een operatie was 90%. Ze hielden natuurlijk een slag om de arm. Ze hadden in de aderen van mijn longen in ieder geval littekenweefsel van oude embolieŽn gevonden. Op 5 februari zou ik weer opgenomen worden, voor een hartkatheterisatie en een CT-Scan. Als dit allemaal goed zou zijn, werd ik op 17 februari geopereerd. We kregen een boekwerk mee, hoe de operatie zou verlopen, maar eigenlijk wilde je dit niet weten. Toch waren we dolgelukkig met de uitslag, want een ander alternatief was er niet.

Woensdag, 5 februari 2003.

Eerst moest ik me om 1100uur nuchter melden op de "longafdeling", maar dit werd veranderd in 0945uur bij de afdeling "longfuncties". Ik kreeg een soort duikers mondstuk in mijn mond en moest staand, liggend en zittend blazen. Alles wat ik uitademde werd opgevangen in plastic zakken en na elke functie, werd in mijn slagader geprikt om het zuurstofgehalte in mijn bloed te bepalen. Al met al kwamen we rond 1130uur op de longafdeling. De lunch werd net gebracht, maar ik mocht vanwege de katheterisatie niets eten. Eindelijk, na lang wachten, werd ik rond 1615uur , met bed en al opgehaald. Ik kneep hem best wel. In de operatiezaal, lag je onder een "Kreta-blauwe" steriele celstof doek, met al een gat erin. Verschil moest er zijn, de vorige keer moesten ze er een gat in knippen. Ik kreeg noppen opgeplakt verbonden aan allemaal draden. Een pilletje onder de tong om een beetje rustig te worden, want ik lag te klapperen in mijn tuig. Twee cardiologen en drie verpleegkundigen stelden zich voor. Muziek werd deze keer niet gedraaid, dit stoorde de cardiologen. Eerst werd ik verdoofd. In de tussentijd gingen zij de steriele kleding aantrekken, met daaronder loden schorten. Alles werd klaargelegd. Het maken van de incisie voelde je niet, maar toen begon het eigenlijke werk. Ik had het idee, dat ze twee stalen pennen in mijn lies staken. (het was kunststof v-vormig object) Ik moest echt alles zeggen hadden ze gezegd, dus ik zei, dat ik het erg gevoelig vond. Zij hadden te weinig verdoving gebruikt, dus er werd wat bij gespoten. Ook vroeg ik aan de oude cardioloog of die jonge het nog moest leren. "Dit was niet zo", zei hij," hij had dit onderzoek al vaker gedaan". Ik dacht alleen maar: "ja, ja" en had zo mijn eigen gedachten. Toen gingen de katheters erin en viel het onderzoek verder wel mee. Ik kon alles volgen via de monitor. Best wel interessant. Af en toe weer last van een hoestprikkel, maar na anderhalf uur was de klus geklaard. Nu moest de wond nog tien minuten dicht gedrukt worden. Volgens mij zette hij zo zijn duimen erin, niet echt lekker en daarna werd een drukverband aangelegd. De kransslagaders waren schoon, zeiden ze, dat was in ieder geval positief.

Donderdag, 6 februari 2003.

Om 0645uur werd mijn drukverband verwijderd. Na het ontbijt, moest ik opschieten met douchen, want om 0930uur werd ik weer op de longfunctie afdeling verwacht voor een looptest van 6 minuten. Ik heb het volgehouden, maar was erg buiten adem. Ik mocht wel rusten of stoppen als het niet meer ging, maar dat was tegen mijn principes. (aard van beestje) Terug op zaal hoorde ik dat ik weer een vaatonderzoek kreeg en 's middags longfunctie testen. Na al die onderzoeken had ik het wel een beetje gehad. 's Middags hadden Peter en ik een gesprek gehad met een aankomend longarts (Dr. Smit), want Dr. Bresser en Dr. Kloek, zaten in San Diego. Het was een prettig gesprek, want wij hadden toch nog wel wat vragen vwb de operatie. Hij zou de artsen informeren en vragen contact met ons op te nemen om de stand van zaken door te nemen. De CT Scan die op 14 februari zou worden gemaakt, scheen ook nog zeer belangrijk te zijn vwb wel of niet opereren. We zaten nu op 94% kans om te worden geopereerd, de kransslagaders meegerekend!! Als alles doorging, zou ik donderdag de 13e februari opgenomen worden en was maandag de 17e februari de grote dag. (operatie).

 

printversie
Tekst "1e bezoek AMC en de screening."